Bart Pitt

Geplaatst: mei 31, 2017 in Uncategorized

We zijn er weer, alweer 3 dagen op camping belledonne in de vertrouwde caravans. Dit jaar met team blaal2beatcancer, en ik in de rol van vrijbuiter. Ik ben hier dit jaar niet als deelnemer maar als vrijwilliger en supporter. Team blaal2beatcancer bestaat uit een aantal voor mij oude bekenden, met Rob Kuipers als inspirerend leider. De manier waarop hij de gisterenavond de groep toesprak maakt mij trots dat ik mezelf zijn vriend mag noemen. Verder bestaat het team uit een aantal fantastische mensen, kijk vooral even op hun website. Vandaag gaan we aan het echte werk beginnen, Jack en ik gaan filmen (met een gopro op fietsje) voor de Alpe d’huzus, ik heb er enorm veel zin in… Donderdag ook de hele dag filmen, echt super gaaf, moet wel heul vruug me bed uit maar ja. Gisteren hebben we soort van traditioneel de croix de fer beklommen, weer een magisch momentje op mijn lijst. Tijdens die klim, als ik maximaal geniet overkomt het me altijd dat ik denk aan de mensen die dit graag zouden meemaken maar het niet meer kunnen, en dan kom ik bij de kern van deze blog.. Ome Bart. Als ik Ome Bart noem, moet ik in 1 noemer tante Mieke erbij noemen. Tante Mieke, de .. (ofwel een) zus van ons mam, maar vooral mijn 2e moeder in mijn kinderjaren. En ome Bart natuurlijk, ik kom er dus al bijna 50 jaar. Ik heb best wel even moeten denken hoe dat ik Bart moest typeren, totdat ik iemand die heel dichtbij stond hoorde zeggen, eigenlijk was hij een grote softie, ik wil dit iets vriendelijker uitdrukken, je kent wel dat van ruwe bolster , blanke pit? Nou Bart was alleen de pit, maar wat voor een, hij deed alles voor je. Een paar beelden die in mij opkomen; wanneer mijn fiets kapot was vroeger ging ik zogenaamd gewoon even op bezoek en noemde dan ergens in het gesprek het defect, op zeker dat ik op een gemaakte fiets weer naar huis ging. Ik zie ome Bart rollebollend over de vloer stoeiend met zijn kinderen, of die van iemand anders (ik ook dus), later met zijn kleinkinderen. Ik zie hem zijn bord schoonlikken, zodat er geen aardappel of soep resten in de vanillevla zitten. Ik zie hem vooral als de man die er altijd was, nooit opvallend aanwezig, af en toe eigenwijs (nou .. af en toe?) maar hij was er altijd. Bart was ook degene met wie ik mijn eerste trappen op een racefiets wegtrapte, hij deed dat al heel lang en ik had een diekirch contract gesloten op een bierviltje. Nooit een ziekenhuis van binnen gezien, 3 maanden geleden hoorde hij dat hij kanker had, en 2 weken geleden stond ik op zijn uitvaart. Een mooie man met die pit….. Bart Pitt. 

Wat kan ik anders doen in ere van hem dan genieten van het leven op mijn fietsje. 

Bart bedankt

Advertenties

Alpe d’HuZes 2016

Geplaatst: juni 11, 2016 in Uncategorized

Rob, Lorenzo en ik

Bocht 4 nadert, tot nog toe gaat alles eigenlijk prima, ik heb veel kunnen filmen en de beentjes voelen redelijk. Maar nu begin ik de inspanningen van vandaag en misschien ook wel die van de afgelopen dagen echt te voelen. Het is mijn 4e keer omhoog vandaag, ik ga even voor een groepje van 3 lopers (runners, hardlopers, zo je het noemen wilt) fietsen en maan hen aan naar het GoPro cameraatje onder mijn zadel te kijken, zwaaien lachen en enthousiast te doen, zodat ze leuk op beeld komen. Ik heb eigenlijk al meer dan genoeg beeld materiaal voor de korte filmpjes die het montageteam, ofwel Maurice ervan moet maken, maar vooral omdat de mensen allemaal zo leuk reageren doe ik het weer. Potdomme, nu staat die wind ook nog eens heel hard tegen op dit stuk, en het begint echt te regenen. Alles begint echt pijn te doen. dat terwijl Lorenzo de hele dag met een big smile rond fiets en ogenschijnlijk nergens last van heeft, ik was toch net iets sterker afgelopen weken, of heeft ie zitten linkeballen op de Coix deFer afgelopen maandag?
Gisteren heb ik nog samen met Rob gefilmd voor de Alpe d HuZus dan gaan de vrijwilligers die op donderdag ergens worden ingezet en een aantal deelnemers die slechts 1 keer willen en kiezen voor de woensdag naar boven. Dat was heerlijk om te doen, mooi weer, erg enthousiaste reacties en het resultaat was fantastisch, zou dat dan teveel geweest zijn, zijn toch 1,5 a 2 klimmen geweest.
Bocht 2 alweer, ik rijd verschillende groepjes voorbij waar ik mooie shots van zou kunnen maken,maar ik heb er geen energie voor, alles doet pijn, de pijp is echt leeg, ik spreek mezelf moed in en denk aan de vorige edities waarin ik 6 keer en zelfs éénmalig 7 keer boven ben gekomen. Dan denk ik weer aan de echte reden waarvoor ik dit doe, mijn vader 8 jaar geleden op 8-8-2008 overleden aan kanker, mijn schoonmoeder nog langer geleden, ook aan die vreselijke ziekte, de manier waarop zij haar behandeling moest doorstaan, opgeven is geen optie, voor haar zeker niet, maar voor mij? Damn wat is dat stuk naar bocht 1 lang en wat een K-wind. Ik verzin excuses, iedere keer als ik boven kom ga ik zo snel mogelijk naar Maurice, hij haalt al het ruwe film materiaal van mijn 2 GoPro’s (1 op het stuur en 1 onder het zadel) en laad ze op zijn computer, dat duurt zeker 15 minuten. Daarna ga ik naar onze teamtent, alwaar ik nog wat eet en waar ik eigenlijk droge kleding zou moeten aan trekken, maar die heb ik al lang niet meer, dit kost veel extra tijd. excuus 2, Bijna ons volledig team heeft er al de brui aan gegeven, het is koud en nat, zijn de meest gehoorde redenen, en een beetje gelijk hebben ze wel, iedere prestatie is er één op zich. Maar ik ga toch niet stoppen, ik ben Appie, ik heb hem zelfs ooit 7 keer bedwongen.
Inmiddels ben ik bocht 1 gepasseerd en rijd ik door het dorpje Alpe d’Huez, mensen klappen voor mij, met een verbeten glimlach wijs ik naar het cameraatje op mijn stuur, misschien zit er nog een leuk shot tussen. Ik weet het zeker, ik ga zo snel mogelijk naar beneden voor klim 5.
Bocht 8, klim 5, het voelt weer prima, Rob stond bij Maurice te wachten en wilde zelf ook nog een keer mee, dus is hij met mij afgedaald en samen fietsen we naar boven. Rob monteert zijn eigen filmmateriaal en heeft daarnaast nog dienst in het social media team, dankzij Rob rijd ik met deze cameraatjes, samen beleven we dit avontuur voor de 3e of 4e keer.
Rob en ik
Filmmateriaal is allang niet meer de hoofdprioriteit, Rob is er voor mij, dat voelt heel erg lekker. In bocht 8 hangt de vlag van Calco, Rob en ik wijzen ernaar en denken aan hoe blij we moeten zijn met dit soort sponsoren. Even terug naar de woensdag, ik fietste voorbij Geert en filmde hem, Geert had ik maandagavond op het podium gezien bij de uitreiking van de Bas Mulder award, hij is een wetenschapper van 31 jaar oude en had zonder het geld van Alpe d’HuZes waarschijnlijk zijn onderzoeken niet kunnen doen. We raken kort aan de praat, over het weer, en kort over Bas Mulder, Geert is een hardloper en zijn tred is soepel.
Rob en ik stappen weer op en rijden feestelijk door bocht 7, het shot van alle enthousiastelingen die een soort van wave doen als ik of Rob met het cameraatje langs komen hebben we nu voor de 5e keer, wel erg gaaf, iedereen doet mee.
Vanaf bocht 6 begin ik de pijn weer dubbel en dwars te voelen, Rob wilde nog wat beelden waarop afzien tot zijn recht komt, ik kan die wel leveren. Nog ongeveer 5 kilometer klimmen, geen droge vezel meer op mijn lijf, en spieren zonder zuurstof..
Ik sleur me omhoog, bocht 5, dat verrekte lange stuk naar bocht 4 met wind op kop, bocht 3. Het enige wat ik zie is Rob zijn stabiele zithouding, hij fietst op zijn gemakje en lacht af en toe een keer achterom. ik heb het met Rob over de dag, hoe we om 3:30 gezamenlijk afdaalden, Niels kreeg een klapband en ik ben gestopt om hem in het pikkedonker bij te schijnen, Rob startte helemaal vooraan bij de prominenten, privilege van zijn rol. Ik startte door het gedoe met Niels zijn band, redelijk achteraan. Die eerste klim was als vanouds erg speciaal, donker iedereen bezig met zijn verhaal, de kaarsjes in bocht 7.
We zijn pas bij bocht 2, ik weet het nu zeker, die 6e keer ga ik niet meer redden, Ik deel mijn verhaal met Rob en laat de excuses doorschemeren, ik weet zeker dat hij begrijpt als ik af stap, opgeven is geen optie, maar ook vaak gehoord: Als je echt niet meer kunt heb je alles gegeven, ik denk aan Koen, nog maar kort geleden overleden, in alle vorige edities brandde er een kaarsje om hem door zijn ziekte te trekken, maar de kanker was te sterk, tot op het laatst toe wilde hij er als een leeuw voor blijven vechten, maar het ging niet meer. Rob maakte fantastische beelden van mijn verschrikkelijke gezicht en we komen toch weer boven. Als ik en Rob de montage ruimte betreden, waar ook de dames van het social media team zitten, val ik languit op een stoel in mijn zeiknatte kloffie, zweet, regen en een verdwaalde traan, fatsoen heb ik allang achter gelaten. Maurice en Rob bekommeren zich om de GoPro’s en ik kan alleen maar hangen.
De twijfel slaat toe, Lorenzo heeft ons aan het begin van klim 5 voorbij gefietst, en wil op zeker voor 6 keer gaan. Of zou ook hij een keer opgehouden zijn met lachen vandaag? Lorenzo fietst vooral voor Wim en onze gezamelijke schoonmoeder. Hij fietst voor de 1e keer mee en heeft alles gedaan om goed voorbereid te zijn. De conditie is goed en hij heeft vooral ‘Karakter’. Maar die 5e keer ben ik echt op mijn wenkbrauwen naar boven gekropen. Aaaaaaaahhhh..
Bij onze teamtent is het inderdaad zoals verwacht, Lorenzo staat klaar voor zijn afdaling en niets gaat hem tegenhouden. Lucianne ziet de twijfel in mijn ogen, Lorenzo zegt dat hij het wel alleen gaat doen, ik denk: om de dooie dood nie, we gaan samen.
Bocht 11, klim 6, Hé, daar is Rob. Rob heeft via de App gezien dat Lorenzo en ik voor de 6e keer gestart zijn en is ons tegemoet gefietst. Het gaat eigenlijk best wel redelijk, de eerste bochten deden niet meer zo’n pijn als de laatste van de 5e klim. Lorenzo is geweldig sterk en Rob is er! Ik ga het redden. In bocht 8 maken we nog wat foto’s van de Calco vlag, in Bocht 7 doen we de GoPro wave opnieuw nu met Lorenzo als motivator, waar haalt hij het toch vandaan? In bocht 7 maken we ook nog even wat beelden van de vrijwilligers die mij voor de 12e keer een bekertje soep in mijn handen duwen, dit zijn ook helden denk ik. Vanaf bocht 4 gaat natuurlijk alles weer pijn doen en na de wenkbrauwen zijn nu de teennagels aan de beurt, maar geen twijfel meer, ik ga het redden. Rob en Lorenzo fietsen een paar meter voor mij en kletsen er op los,ze zien amper dat ik enorm af zit te zien. Dan de finish, Lorenzo en ik hand in hand, Rob achter ons die het tafereeltje filmt, voor Wim, voor Sjaan, voor Koen, voor Geert, voor ons Pap, voor Mijzelf, ach wat maakt het uit….
Alle sponsors, klein en  groot enorm bedankt voor jullie steun en op naar volgend jaar, ik ben er weer bij.

Magische Momenten

Geplaatst: januari 3, 2016 in Uncategorized

De wijze filosoof ‘Appie Nabben’ zei altijd het leven bestaat uit momenten en tussen die momenten door ben je steeds weer op zoek naar een manier om opnieuw zo’n moment mee te mogen maken. Dan denken heel veel mensen gelijk aan de geijkte momenten zoals de geboorte van je kind, of een bruiloft. Maar veel momenten zijn vaak niet te plannen en overkomen je spontaan, wat je wel kunt doen is de juiste omstandigheden creëren. Voor mij persoonlijk zijn de momenten met mijn gezin de voedingsbodem voor het alledaagse leven en is dat ook wat mij energie blijft geven. De magische momenten in deze context houdt ik voor nu even voor mezelf.

De magie van Alpe d’Huzes.

De 2009 editie, de derde klim op de donderdag, mijn vriendin en zoon waren later pas gearriveerd en hadden veel moeite moeten doen om alsnog bovenop de berg te komen. Bij het inrijden van het dorpje Alpe d’Huzes stonden ze daar, die mooie knuffel van Loetje en Luuk die een stukje met mij mee rende is een beeld wat ik ten alle tijden kan gebruiken wanneer ik even wat energie nodig heb. De maandagochtend voor de 2012 editie zette ik om 6:30 de wekker en fietsen Rob en ik samen vanaf de camping naar de Croix de Fer. Je start een beetje normaal, maar niet lang nadat we beidde vertrokken waren beseften we allebei dat dit één van die momenten ging worden. De natuur op zijn allermooist, de vele emoties die de afgelopen en nog te komen dagen op ons af kwamen. Die hele tocht was een magisch moment waar ik nu nog steeds met regelmatig met veel genot aan terug denk. Zie ook https://appiedhuzes.wordpress.com/2012/06/05/bergen-motivatie

De dinsdag voor de 2014 editie zijn we met ons team van toen (ik als vrijwilliger) de Galibier gaan beklimmen, dat moment kwam in de buurt van de 2012 tocht, ruim voldoende om weer even vooruit te kunnen. Alpe d’Huzes levert mij momenten die belangrijk voor me zijn. Dus als ik heeel eerlijk ben en antwoord moet geven op de vraag voor wie fiets jij nu eigenlijk dan moet ik toegeven voor mezelf.

Als je echt niet meer kunt heb je alles gegeven.

allesgegeven

Bij de eerste keer lezen dacht ik, kom op zeg, het motto is toch opgeven is geen optie, wat is dit nou. Maar ik ben hier absoluut op teruggekomen, de tekst op dit spandoek is zoo waar. Afgelopen jaar heb ik in mijn nabije omgeving meegemaakt hoe de strijd in de laatste fase heftiger en heftiger wordt. Ergens in de tijd was er een moment dat ik dat aan dat spandoek moest denken en besefte dat het zo was. Definitief maar waar. In bijna al de edities waar ik geweest ben heb ik ook een kaarsje gekocht voor Koen, Koen had huidkanker en voerde zijn strijd, de vooruitzichten waren altijd redelijk tot goed. Opgeven is  geen optie stond voor hem als een paal boven water. Het afgelopen jaar werd de strijd heftiger en heeft hij alles gegeven tot hij echt niet meer kon.

Opgeven is geen optie

Ondanks dat wat hierboven is het echte motto van Alpe d’Huzes nog altijd Opgeven is geen optie! Dat zie ik ook iedere keer weer om me heen als ik daar ben. Zoveel mensen met nog meer inspiratie, zoveel mooie verhalen van patiënten, hun naasten en ook nabestaanden die op deze berg gedurende die week weer energie vinden om verder te gaan. Dit jaar doen er 2 mee die ik redelijk tot goed ken, als eerste Gerlof, lid van het Achmea team gedurende vele voorgaande edities, ongeveer 2 jaar gelden gediagnosticeerd met Non Hodgkin, ik werk af en toe met hem samen en weet dat dit motto voor hem waarheid is, al zal ie het zelf anders noemen ‘Dran’ geloof ik, iets achterhoeks met de graafschap te maken ;). En ook Wim zie ik dit motto omarmen, afgelopen vakantie geconfronteerd met dat moment dat zijn leven veranderde de diagnose. Vorig jaar zelf meegedaan voor anderen, nu met een groot gezelschap aanwezig.

Magische Momenten

Daarom doe ik dus mee, magische momenten. Dat ik ze weer mee mag maken, maar ik gun het iedereen. Het mooie van Alpe d’Huzes is dat het de ideale omstandigheden biedt voor magische momenten. En dat is wat Alpe d’Huzes voor mij speciaal maakt. Het gaat niet om geld voor onderzoek zodat patiënten langer in leven blijven, nee het gaat erom dat iedereen leeft! Ik zeg het gewoon nog een keer: Het gaat niet om geld voor onderzoek zodat patiënten langer in leven blijven, nee het gaat erom dat iedereen leeft!

leven… momenten meemaken, liefst zoveel mogelijk magische. Dat geld is absoluut nodig om het leven niet te laten eindigen, maar ook om het leven een leven te laten zijn, daarvoor worden vanuit de organisatie talrijke projecten gedaan die de kwaliteit van leven verhogen.

Maar het meest effecieve project is Alpe d’Huzes zelf meemaken, help mij daarom om zoveel mogelijk strijders te helpen aan hun magische momenten door mij te steunen.

http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/albertnabben

 

Mijn bagagedrager

Geplaatst: juni 5, 2012 in Uncategorized

Vandaag heb ik mijn bagagedrager gemonteerd. Dat bedoelen we natuurlijk bij AD6 niet letterlijk, hiermee wordt bedoelt dat je nog eens extra benadrukt voor wie je fietst. Wie je bron van inspiratie is en wie je ontmoet als je aan het eind van je kunnen zit. Frank zei vanmiddag iets heel moois, hij zei dat hij het mooi vond om zo zijn opa te ontmoeten die hij nooit heeft gekend. Dat gebeurt soms, je hart bonkt in je keel, je pedalen en je kuiten sluiten een pact van zo‘n 65 omwentelingen per minuut, je gedachten resoneren op deze golf. Ik hoop ons pap te ontmoeten om hem te vertellen dat het inderdaad goed zo is. Ik hoop dat Sjaan mij kan vertellen dat ze van boven geniet van al haar kleinkinderen. Ik hoop dat mientje mij verteld dat Bouma helemaal niet te oud is voor oranje. Ik hoop dat Joost de kracht vindt om zijn zware strijd aan te gaan. Ik hoop dat de artsen doorbraak na doorbraak gaan beleven en dat we hier over een paar jaar kunnen zeggen weet je nog dat Kanker dodelijk was? Ik hoop dat Ian ondanks dat hij fysiek enorm heeft moeten inleveren toch tegen me zegt, ik heb niet opgegeven en geniet van dit leven. Ik hoop weet met 8000 anderen dat we dit gaan winnen.

Het is half 1 nu, Lorenzo slaapt al, we hebben niet al te diepe gesprekken hier, maar die woorden zijn ook niet nodig, hij is hier speciaal
voor mij en ik ben hem daar erg dankbaar om. Of zal ik het hem morgen dan toch maar gewoon zeggen?
Ik ga ook een slaapje doen nu, morgen de eerste koersdag, ik ga zelf nog niet fietsen maar het gaat hier wel losbarsten. Welterusten en oh ja doneren kan nog steeds hoor.

image

image

image

Bergen motivatie

Geplaatst: juni 5, 2012 in Uncategorized

Valt niet mee om te schrijven op een smartphone, vergeef me daarom de tikfouten komt vast door dille binhers.

Zaterdag samen met Lorenzo naar Frankrijk gereden, een lange reis waar me vooral het gevoel van eindelijk bijblijft. Eindelijk gaat het gebeuren, eindelijk ga ik meemaken of al die training wel voldoende is geweest? Ga ik het nog kunnen? Gaat het evenement nog net zoveel indruk maken als 3 jaar geleden en vorig jaar? Na 900 km een eerste blik op de Alpenreuzen, toppenvan boven de 3000 m maken wederom een verpletterende indruk, de adem stokt eventjes, gelukkig fietsen we die reuzen niet helemaal naar boven. Alpe d‘huez is maar.. 1860 m.

Als vanouds staan we op camping Belledone waar het meteen vertrouwd voelt. Lekker gegeten en nog even wat flarden meegepikt van Nederland – Noord Ierland. Plan voor Zondag… de Croix de fer. Ergens boven de 2000 m staat een ijzeren kruis en verder niets. Alleen daarom zijn er jaarlijks duizenden idioten die menen naar dat kruis te moeten fietsen. Wij dus ook. Camping belledone ligt zowat aan de voet van deze reus, en toch had ik hem nog nooit gefietst. Samen met Lorenzo maar ook met Poul en Robert zetten we onze tandwielen in de eerste hoogtemeters. Ik ervaar in deze klim weer waarom het zo mooi is om te klimmen, regelmatig zonder ik mij af van het gezelschap, je moet nu eenmaal je eigen tempo rijden. Ik voel weer de romantiek van een man alleen op de fiets. Mijn gedachten slingeren als haarspeldbochten tussen heden, verleden en toekomst. Mijn emoties vinden weer dimenties. Ga ik het redden donderdag. Al die tijd geen twijfels gehad, nu wel? Wat zou ons pap dit mooi gevonden hebben. Wouw wat een prachtig stuwmeer, ik rijd hier tussen de grote brokken sneeuw en als ik honderden meters naar beneden kijk zie ik nog steeds sneeuw. Wat zou Sjaan (Loetjes veel te jong overleden moeder) genoten hebben van Luukje. Het wordt echt kouder nu, mijn bodywarmertje en armstukken gaan aan. Gaat Joost zijn gevecht winnen? Het gaat regenen, deze klim wordt een mooi gevecht, die man tegen de berg, de berg krijgt net als de man trouwens hulp van boven. Blijft Ian schoon, wat heeft hij zijn strijd fantastisch gestreden, hoezeer zou hij echt veranderd zijn? Dat moet ik hem toch echt eens vragen. Mistig, links is 200 meter verder de top van de Glandon, maar dat is niet het doel. Ik stop, wacht even op Lorenzo en duw nog een lekker gelletje naar binnen. De laatste kilometers is het echt koud maar de overtuiging dat de man gaat winnen van de berg is kwadratisch met de hoogtemeters gestegen. Alle twijfel is weer verdwenen, nu maar ook donderdag voor al die mensen voor wie de strijd verplicht is en voor hen die verloren hebben, geen element die mij gaat tegenhouden. Daar staat ie symboliek ten top. Mijn gevoelens gesymboliseerd in de mist. Le croix de fer. Hoeveel mensen hebben voor mij dezelfde ervaring beleeft? Hoevele na mij zullen dit simpele stuk ijzer hun diepste ziel laten kennen?

De kou slast nu echt toe ik moet mijn focus weer gaan richten op het heden alle concentratie is vereist voor een afdaling die voor het eerst meer van mij vraagt dan de klim. In stromende regen en zelfs stenigende hagel dender ik naar beneden, geen angst wel voorzichtig. 3 graden is het boven hoor ik later. In de klim zaten nog een paar stukjes afdaling, dus in de afdaling moet ik ook af en toe klimmen. Ik omhels de klimmetjes, mijn hartslag kan hierdoor weer flink omhoog en eindelijk weer bloed naar de vingers pompen zodat ze weer kunnen remmen. In een klein stenen garagetje wacht ik even op een bijna onderkoelde Lorenzo. Daarna vol gas, weer wat warmer maar nog steeds onder een stortvloed naar de camping.

Later meer…. De eerste keer de alp op.

image

Sauerland

Geplaatst: mei 21, 2012 in Uncategorized

23 graden, een dik pak wolken en eindelijk meer dan 300 hoogtemeters in 1 klim. Het recept voor onze eerste dag in Sauerland. Op vrijdag reizen we al ver voor de rest van de groep naar Winterberg om alvast het verlangende parcours te verkennen. Na een klein uitstapje door een zeer plaatselijk afgesloten landweggetje vinden we toch onze bestemming en arriveren we om 13:30 op het mooie winter – en ook zomersport resort Hotel Winterberg. Nog even een soepke naar binnen harken en eindelijk kunnen de arm en beenstukken eens in de tas blijven, we nemen ze wel mee. Ook het regen-bodywarmertje gaat in de achterzak. We hebben bij de receptie een kaartje van de omgeving gekocht en dit in 10 minuten uit ons hoofd geleerd zodat we al snel op de goede route zitten. Eenmaal goed onderweg hebben we het dikke wolkenpak toch verrast met onze maagdelijk witte huidjes dat ze van schrik enkele druppeltjes prijs moet geven. Vastberaden als we zijn blijft het regengoed strak opgebergd. Voor het eerst een klim van meer dan 4 kilometer, dat voelt eigenlijk meteen lekker. Ik heb weinig moeite het juiste ritme te pakken te krijgen en ook de mekanieker van Rob heeft blijkbaar voldoende tandwielen gemonteerd. Vrolijk kletsend en genietend van het om renners bedelende landschap peddelen we hoogtemeter voor hoogtemeter onder onze derailleurs weg. Voor we het in de gaten hebben is het half 4. Ai om 5 uur zou de eerste echte trainingssessie met de coach beginnen. We wijken enigszins van onze geplande koers en kiezen het snelste pad naar ons resort.

Een groot gedeelte van de verwachtte opkomst heeft inmiddels ook de weg naar Hotel Winterberg gevonden en de alluminium en carbonne rossen worden van de dragers gehaald. Nog snel een paar handjes schudden voordat we 15 minuten later dan plan aan onze eerste trainingssessie beginnen. Coach Ad spreekt ons nog even inspirerend toe en zet het hek open. Als dolle koeien die voor het eerst de lente mogen verwelkomen dartelen we de afgesproken helling af. Iets minder dol maar nog altijd met grote glimlachen op ons gezicht gaan we diezelfde berg voor het eerst weer op. Ad heeft een mooie puist uitgezocht vlak bij het hotel welke we als eerste jaars ski-leerlingen bedwingen. Omlaag en weer omhoog, keer op keer op keer. En bij iedere afdaling of klim heeft Ad een volleerd advies paraat. Als na de 4e klim mijn teller van de dag op 95 km staat en keizer pluvius zijn sluizen echt open gooit vind ik het welletjes. Tevreden leg ik mijn trouwe vriend aan de ketting en sluit ik aan in de rij voor de douche.

Schoon en vooral weer droog genieten we van het pruizisch buffet wat dankbaar door de massaal toegestroomde lagelanders wordt bestormd. ’s Avonds schuift er nog een Fysio koning aan onze stamtafel aan. Hij legt ons uit hoe we met goede voeding en wat letterlijke kneepjes van zijn passioneel beoefende professie topsport moeten bedrijven. Als het schilderij van de muur wordt gehaald, vermoed ik dat we meer krijgen dan alleen voedings-advies, gelukkig is het niet om infuuszakken op te hangen maar een projectorscherm. De volgende dag bestaat mijn proviand uit proffesionele repen waarvan 1 hap gelijk is aan 13 boterhammen, 2 bananen en een diepvrieskip. Had Holle Bolle Gijs dat geweten…

Al redelijk vroeg zoeken we onze mandjes op om de volgende dag het drillprogramma van Ad baas te kunnen. Onze kamergenoot heeft echter nog niet voldoende energie verspeelt die dag en doet er ’s nachts nog eens een schepje bovenop. Hij laat geen spaander heel van de plaatselijke bebossing. Daar waar de duistere duitse weermannen ons op vrijdag nog met subtropische temperaturen hadden verwend, kunnen op de zaterdag de sneeuwkannonen uit het vet, met temperaturen van rond het vriespunt moet ik al mijn overgebleven en nog droge kleding aantrekken om de spiertjes een beetje te beschermen voor de verlate koning winter. Om 9 uur staan we in onze dikke pakken weer paraat voor een lange dag. De ochtend voert ons over een mooie afgebakende ronde van exact 22,45 km met daarin een lekker lange klim van zo’n 7 km. Als we niet al te wild doen kunnen we dat rondje mooi precies 3 keer doen voor twaalven. Koning winter moet af en toe plaats maken voor een hardnekkig lentezonnetje, maar wordt ook af en toe in de rug gedekt door een venijnig buitje. De regenkleding gaat aan en uit en aan en uit. Om 12 uur staat er een heerlijke broodmaaltijd voor ons klaar, verzorgt door een aantal fantastische vrijwilligers die een heel weekend aan vrije tijd opofferen om ons zooitje ongeregeld van proviand en morele support te verzien. Heel erg veel dank daarvoor, vooral de dame die voor mij soep ging halen omdat ik te moe (lees lui) was om me zelf even op te richten. Vanaf 13:00 uur, vanaf nu druk ik de uren militair uit, ik weet ook niet waarom, gingen we hetzelfde rondje andersom fietsen. En raar maar waar, das toch heeeel anders. In de omloop om de oost zat er welliswaar een lange maar lekker lopende klim in. Om de west lag dat iets anders, de klim was korter maar bevatte een venijnig stuk van boven de 11 procenten. Maar de beentjes voelden goed en konden ook deze beproeving prima aan. In de lange gelijkmatige afdaling heb ik ook nog even ingezet op een andere impliciete competitie die ik altijd voer en zette mijn dagmax op 68 km/u. Deze middag was ook zeer waardevol voor het groepsgevoel, de vreemde mensen die ik gisteren voor het eerst een hand had geschud werden plots teamgenoten en met enkel heb ik waardevolle gedachten over het weer, de juiste versnelling of reep, maar ook mijn en zijn motivatie voor Alpe d’HuZes kunnen delen.Koning winter had zijn definitieve nederlaag geleden, heerlijk fietsen dus. Om 4 uur was er weer een maaltijd voorbereid, pasta wel te verstaan. Alle goede bedoelingen van het begeleidingsteam heb ik naast mij neer moeten leggen, mijn maag kon echt niet meer eten aan. Ik had al 2 volle repen op, dus zo’n 400 boterhammen, 2 bananenbomen en een hele vriezer kip. Een klein bouillionneke kreeg ik er nog wel tussen. Om 1700 uur maakten we ons op voor de laatste beproeving, hetzelfde hellingkje van gisterenavond maar dan met meer dan 150 km in de beentjes. Dat laatste blok zou tot 19:00 duren maar omdat wij dissidenten eerder naar huis moesten om de volgende dag aan onze moederdag plichten te kunnen voldoen gaven wij eerder de pijp aan Maarten. (die was er ook ja). Helaas hadden ook de niet dissidenten snode plannen en om 18:45 moesten we al ritsen bij de douche-rij. Na een illegale invoeg manouevre schoof ik toch om 19:05 aan voor het buffet. Wonderenswaardig kon ik nog een vol bord duitse haute cuisinne of heet dat dan hoch Küche? wegwerken. Snel onze tasjes en fietsen in den auto en terug naar Valkenswaard en Bladel.

Begeleiding, Ad en teams Alpe d’Achmea en Achmea Care Bikers bedankt voor een geslaagd wiekent.

Natuurlijk loop ik weer achter met mijn verslag en hebben we eergisteren de Waalse Pijl gereden met de legendarische cols, de Redoute, De chambralle, de stockeu en nog veel meer in totaal 3200 hm en 170 km. Komende zondag staat Tilff Bastogne Tilff op het program met 240 km. Dusssss.

la città che muore

Geplaatst: maart 26, 2012 in Uncategorized

Hoi allemaal,

Het wordt weer hoog tijd voor een update, eigenlijk is het alweer te lang geleden. Er is weer zoveel gebeurd. Laat ik beginnen te vertellen dat het met de training bijzonder goed gaat. De vorm blijft top, nog wat uitbouwen en misschien nog wat kilootjes kwijtraken en ik vlieg omhoog. Als je je dan goed voelt en je fietst wat vaker in een groepje dan hoort daar iets bij als het weer lente wordt. En ja hoor afgelopen zaterdag heb ik de beentjes weer netjes onthaard. Ik moet zeggen het voelt lekker.

En nu gaan jullie natuurlijk allemaal weer zeggen dat het onzin is om de benen te scheren, maar daar luister ik dan weer niet naar. Thijs Zonneveld (die van de nederlandse berg ja) heeft eens in 1 van zijn columns beschreven waarom dat dat moet.

Wat ook zeker het vermelden waard is en waar we jullie hulp hard bij nodig gaan hebben is de supportersreis en de veiling. Rob  http://rplkuijpers.wordpress.com/ heeft enorm veel werk verricht om op deze manier niet alleen extra geld op te halen voor ons doel, maar ook nog eens mensen in de gelegenheid stellen om dat fantastische event zelf mee te maken. Ik zeg nogmaals de missie van Alp d’HuZes is anderen faciliteren en inspireren om goed, gezond en gelukkig te leven met kanker. Vooral dat inspireren is iets wat je echt meegemaakt moet hebben. Als ik alleen tegen die berg op zou fietsen zou niemand daar van opkijken of iets bij voelen, maar als we dat straks met 9000 man, elk met ons eigen verhaal doen dan ontstaat er iets wat voelbaar is tot op het bot. Ik nodig jullie uit om dit mee te komen maken. op http://www.forzawielerreizen.nl/alpe-dhuzes/ kun je je ticket boeken naar een achtbaan vol emotie en inspiratie. Vanzelfsprekend gaat alle winst naar AD6.

En dan natuurlijk de veiling, de site is in de lucht http://www.ad6-veiling.nl/ we gaan gave dingen veilen, maar we hebben veel bezoekers nodig. Dus een verzoek aan jullie allen, iedereen die je kent attenderen op deze site. En als er iets is waarvan jullie denken dat zou leuk zijn om in de veiling te gooien, wij houden ons aanbevolen om ook iets in natura te doen, leuke clinic of zo?? Natuurlijk zijn ook extra veilingstukken van harte welkom.

Dan nog even het gaafste wat ik de afgelopen tijd gedaan heb, vorige week heb ik samen met Rob bij Calco een presentatie verzorgt over AD6, AD6 gaat over het verleggen van grenzen en dat is precies wat we daarvoor gedaan hebben. We hebben voor 150 man ons persoonlijk verhaal verteld met alle emotionele momenten die daarbij horen. Het was supper spannend, maar gaf na afloop daarom des te meer voldoening. De zaal was zichtbaar geraakt en we kregen een vet applaus, Calco bedankt. Rob heeft de presentatie inmiddels op youtube gegooid. http://youtu.be/Pbdl8VfpR0k. Natuurlijk is het vele malen interesanter om ook onze verhalen erbij te horen, we komen graag voor grote groepen de presentatie verzorgen, let wel, natuurlijk komen er dan collectebussen mee.

Ik wil toch een tipje van de sluier oplichten en jullie meenemen naar de zomer van 2008, vakantie in Italië aan het Lago di Bolsena. We waren daar op vakantie en we genoten van het geweldige landschap, de middeleeuwse stadjes en het fantastische weer. Op de grens van Toscane, Umbrië en Lazio vonden wij een Italië wat we nog niet kenden en waar we nieuwe hoogtepunten beleefden. We bezochten steden als Orvieto, Pitigliano en als laatste ook Bagnoregio. Die stadjes zijn allemaal gebouwd op een berg van zogenaamd Tuff-gesteente, een met het limburgse mergel vergelijkbaar gesteente wat de vervelende eigenschap heeft dat het langzaam maar zeker afbrokkelt. Bagnoregio wordt ook wel genoemd ‘la città che muore’ ofwel voor ons ollandesies ‘de stervende stad’. Dus bovenop die afbrokkelende bergen hebben ze stadjes gebouwd, das nie zo slim, want dan kon het wel eens mis gaan. Maar toch hebben ze het gedaan. Afbreken en ergens op een veilige plek weer opbouwen dan. Dat zou wel slimmer zijn, alleen dat kan niet want juist die 3 stadjes zijn de trekpleisters van de regio. Bovenop die afbrokkelende berg wordt vollop genoten van alles wat het italiaanse leven te bieden heeft. We waren in Bagnoregio waar ze de podia aan het opbouwen waren voor een klassiek concert op het marktpleintje. De heerlijkste restaurantjes en gelatteria’s zijn daar gevestigd. Het was op die vakantie en volgens mij in die stad dat Loes (mijn zus) mij belde.. ‘Ons pap heeft kanker’. Boem, alles staat even stil… Angst, twijfel, verdriet. Ik kan het me niet meer voor de geest halen. Terug naar huis en snel. Maar mijn ervaring tot dat moment met kanker was dat van een lang ziekbed. toch maar de vakantie afmaken dan. We belden met hem en met Loes en besloten de vakantie niet vroegtijdig af te breken. 1,5 week later waren we thuis en bezochten we hem in het ziekenhuis. Nog steeds ging ik ervan uit dat er een lang ziekbed zou volgen. Mijn omgeving probeerde me nog van die gedachten af te brengen maar dat was vergeefs. Toen die val. Hij zou geopereerd worden om de bron van de uitzaaingen in zijn botten vast te kunnen stellen, op weg naar de operatie viel hij met een bloeding tot gevolg. In het gesprek waarin de arts ons vertelde dat er een buikvliesontsteking was ontstaan en dat ie daar zeker aan zou overlijden gebeurde er iets bijzonders. Opnieuw, angst, woede en verdriet maar degene die ons moed in praatte en op zijn bijzondere manier verwoordde ‘Het is goed zo’ was mijn vader. Zijn lichaam verwoest door die kutziekte, maar nog trots en bezinning in zijn kop. Ik zag daar Bagnoregio. En toen ik later via AD6 mensen ontmoette of verhalen las van de helden van AD6 moest ik telkens weer terug denken aan de stervende stad. Deze mensen laten mij steeds weer zien dat ze ook met een lichaam wat niet de dingen doet die je ervan mag verwachten toch ieder op zijn manier de goede dingen uit het voor hun beschikbare leven halen en steeds weer energie vinden om door te gaan. Opgeven is geen optie is niet zomaar een kreet maar een filosofie. Ik ben de afgelopen jaren zo enorm door hen geinspireerd en ik hoop dat wij met onze actie ook dat een klein beetje kunnen overbrengen.

Alleekes tot slot volgende week is de ronde van vlaanderen en gisteren kreeg ik een editie van het literaire tijdschrift over wielrennen ‘De Muur’ binnen met daarin een fantastisch stuk over de ronde, ik moet hem helemaal overtypen maar ik heb veel bewondering voor iemand die in 1 zin de sfeer van de voorjaarsklassiekers kan neerzetten, dus bij deze……

Voorjaar… geblokte nerveuze gestalten die voortjakkeren onder turbulente wolkenfresco’s, vloekende renners, het regent modderbeken over verzopen land, de bomen staan mager en stijf van de kou alsof ze van de openbare onderstand genieten, huizen zakken in elkaar van miserie, de vrouwen blijven thuis om hun dochters te beschermen tegen al dat mannelijke geweld, de mannen houden zich dan maar vast aan een pint bier, een decor van dreigende onweerswolken, wolkenluchten waar men zich aan kan ophangen, dromen over regen, koude wind, slijk, Maarten Ducrot zegt ‘dat is fietsen, dat is mijnwerken’, duizenden liters water die uit de hemel vallen, smeltende hagel, een dag die in de vroege ochtend het drama van de avond voorspelt, een dag waarop men ’s avonds niet meer weet dat men ’s morgens nog leefde, weer van het smerigste soort, het meest waardeloze dat er te vinden is, alles moet wiebelen en bewegen, de renners besproeid door afwaswater, Maarten Ducrot zegt ‘oude wijven’, de goorste geuren van mestvaalten, en al die modder die bestaat, modder die pijn doet, moet aanspoelen op de wegen, dagen van elastiek, Hilaire Van Der Schueren zegt ‘rustig Johnny, rustig’, en dat alles langs saaie Vlaamse steden, kleine dorpen met boerenerven, traagheid is weer eventjes een doodzonde, en dat jakkert maar verder, langs dalen, bosranden en fruitgaarden, door een gebied dat niets anders is dan de onderbuik van Gent, een gebied waar hoeves ronddolen, koeien opdoemen en graansilo’s oprijzen, geschonden landschappen, lelijke villa’s en dat golft maar over hoofdwegen, zijwegen en vertakkingen, langs betonwegen,kedoenk kedoenk kedoenk, asfaltwegen, kasseiwegen, een wonderbaarlijk land, spookachtig alsof het een mislukte kopie is van de echte wereld, eigenlijk een mirakel dat dergelijk land kan bestaan, de enige menselijke benadering van dit alles is: wegvluchten, weg uit dit land van gebroken licht, dat zal allemaal wel waar zijn zeker, er zijn nog andere dingen ook, vreemder nog, maar daar bestaan de woorden nog niet voor… en al die zaken, zoveel dat men er helemaal tureluurs van wordt, draaien en keren door de hoofden van al die mensen die langs de kant van de weg staan, daarbij de prille bloemen van april vertrappelend – die bloemen hebben geen schijn van kans – waardoor men niet ziet dat bovenstaande allemaal niet klopt, meestal is er een aangename lentezon, zijn er tjilpede volgels, ontluikende bloemen, bomen met openbrekende bloesems, zacht voorjaarsweer waardoor het aangenaam fietsen is tussen de akkers en de boerderijen… maar dat maakt niets uit nee, want al die ellende, verzonnen of niet, echt of niet, geeft toch wel een bijzonder cachet aan al die koersen in het voorjaar, zo kunnen we dat toch opmerken ja, maar of we dat allemaal op andere dagen appreciëren dat weet ik nog zo niet…

Als je meer wil lezen mag je hem wel eens lenen 😉